ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ!!!

Κατερινάκι μου,Πολύχρονη να σε χαιρόμασθε!! Αν και μακρυά μας,χιλ/κός, η σκέψη μας,η θετική μας ενέργεια όλο το είναι μας γενικώς είναι πάντα κοντά σου ,δίπλα σου,και τώρα πιό πολύ που δίνεις τούτη την μέρα των γενεθλίων σου 3 απανωτά μαθήματα,για το πτυχίο σου γλυκειά μου. Καλή ευκολία! και καλή σου επιτυχία,αυτό που μας νοιάζει είναι να είσαι εσύ καλά γερή και δυνατή, όλο υγεία κι όλα τα άλλα θάρθουν !!!γιατί το αξίζεις!!!!έμαθες να διεκδικείς και να αγωνίζεσε!!! πάντα πετυχαίνεις τους όποιους στόχους σου!!!! Οταν τελειώσεις με το καλό θα κάνουμε πάρτυ για όλα!!θα το καψουμε,στο υπόσχομαι!! και με τριόροφη τούρτα!!!ξέρω εσύ δεν είσαι των γλυκών μα θά είναι για όλους τους καλούς μας φί λους!!!!! Χρόνια σου πολλά!!!!!!Χρόνια τυχερά!!! Σ'ΑΓΑΠΆΜΕ με όλη την δύναμη της ψυχής μας!!!! Ζητώ συγνώμη ,για τις απανωτές τούρτες,για όσουςκάνουν δίαιτα,μα τι να κάνω,μπλέξατε με Διδυμάκια!!!! Περάστε να σας κεράσω!!!!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ !!

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω.....απο όσα πέρασα...όπως λέει και το άσμα! Σαν σήμερα γεννήθηκα,ημέρα Τρίτη μεσημέρι,πριν 50χρόνια ...... κάποια κοπελιά απο το γραφείο μου,μου είπε Μαριάννα ,έχεις δηλ.1/2 αιώνα,για λίγο κόμπλαρα στο άκουσμα του 1/2 αιώνα και μετά απο σκέψη της λέω:Ε Καί τι έγινε!τα έζησα όμορφα δυνατά έντονα με όλες τις διακυμάνσεις της ζωής.Χαρές ,λύπες,πόνος,δάκρυα,δυστυχία και πολύ ευτυχία!!! Θυμάμαι έντονα τέτοια μέρα,μικρό κοριτσάκι σαν είμουν, στα γενεθλια μου , εκεί που γελούσαν χαρούμενοι ,σαν έσβηνα τα κεράκια μου,ξαφνικά το γέλιο , έσβηνε απο τα χείλη όλων και δάκρυα κυλούσαν απο τα μάτια τους. Πάντα τέτοια μέρα αναρωτιούμουν γιατί;μα απάντηση δεν έπερνα απο κανέναν. Και όταν έγινα 11χρονών ,μετά απο δική μου πίεση,ο πατέρας μου ,με πήρε στα γόνατα του και με την λύπη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του,μα και συγκίνηση μούπε πως στις 12του Ιούνη πέθανε η μητέρα μου 42 χρόνων .Τρείς μέρες μετά την γέννηση μου,για αυτό τα δάκρυα χαράς,και λύπης. Χαράς για μια καινούργια ζωή που είχε έλθει και λύπης μια ζωής που χάθηκε,ξαφνικά και άδικα..... Δέν θά συνεχίσω όμως,για να μην σας στεναχωρήσω.Εξάλου αυτά τα διηγούμε στην συγγραφή μου ,σαν αφιέρωμα στην ζωή της μητέρας μου, αφιέρωμα στην μνήμη της. Ο Ιούνης για μένα είναι ο ποιό σημαντικός μήνας,γιατί σημάδεψε την ζωή μου. Στις 11 του Ιούνη γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη!!!και όλα άλλαξαν η ευτυχία πλημμύρισε την ψυχή μου!!!Η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής μου ,το ίδιο έζησα και με τον ερχομό της δεύτερης κόρης μου σε ένα χρόνο μετά στις 25 του Μάη. Για αυτό λοιπόν περάστε να σας κεράσω και απο την τούρτα μου!!!!

Σπουργιτάκι μου καλά σου ταξίδια!!!

Συνέβη λίγες μέρες πρίν........... Ήταν Κυριακή απόγευμα,καθόμουν στην πολυθρόνα μου και διάβαζα ,όταν ακούω ένα τιτίβισμα,επίμονο τσίρι,τσίρι,τσίρι μου φάνηκε σαν έκλειση βοήθειας,βγαίνω στην βεράντα και πράγματι,δεν είχα κάνει λάθος...στο δάπεδο βρισκόταν ενα τόοσο δα σπουργιτάκι

Oι φτερούγες του,ακόμη δεν είχαν φτερά,ήταν σαν χνουδάκι,κοιτάζω επάνω στο ραμποτέ της στέγης μου,ναί είχαν κάνει φωλιά τα σπουργίτια.

Το πέρνω στην χούφτα μου φοβόμουνα πως να το αγγίξω,μήπως το τραυματίσω κι' εγώ.Ετρεμε απο φόβο πιο πολύ, παρά απο πόνο

Kαι τώρα τι κάνεις Μαριάννα...σκέφτομαι...

Nάσου κι'ο γείτονας απο απέναντι,είδε όλη την φάση...και μου λέει πέτα το,θα ψοφίσει...στο άκουσμα αυτό πάγωσα,τον κοίταξα έντονα και τούπα:

Εγώ θα το σώσω....αλλά πως; έπρεπε να βρώ ένα μέρος σαν φωλίτσα....και θυμήθηκα πως είχα μία ψεύτικη διακοσμητική φωλίτσα...πλήρης εξωπλισμένη...με άχυρο μαλακό,είχε μέσα αυγουλάκια σοκολατένια,απο το Πάσχα....και το βάζω,μέσα εκεί.....και τότε ηρέμησε απο τις φωνούλες,αλλά με κοιτούσε με δυό ματάκια σαν χαντρούλες γεμάτα απόγνωση......και αρχίζει πάλι τα τσίρη-τσίρη ....μάλλον πεινάει σκέφτομαι,ναί αλλά πως να σε ταΪσω μικρούλη μου και τι; και μούρθε νέα φλασιά.....πηγαίνω στην κουζίνα και κόβω λιγο ψωμάκι,πέρνω την ψίχα απο μια φέτα και το κάνω σβολάκια ..τοσοδούλικα...το πέρνω κοντά μου και μόλις πλησίασα στο στοματάκι του,το άνοιξε και τσίριζε απο λαιμαργία,μα αν το πνίξω...δεν μπορούσε να το φάει....έπρεπε να βρώ τρόπο να το βάλω μέσα στον λωβό του,για να μπορέσει να το καταπιεί....το βρήκα φωνάζω !!

Kοιτάω γύρω μου....ο γείτονας εκεί κοιτούσε με απορρία ,τρέχω στο νεσεσερ μου και πέρνω το τσιμπιδάκι των φρυδιών μου,σκέφθηκα πως έμοιαζε με ράμφος...και πράγματι τα κατάφερα,έτρωγε ασταμάτητα,λαίμαργα...Αυτό ήταν το κράτησα κοντά μου,το τάΪζα σποράκια απο πασατέμπο ,έπινε νεράκι με μια συριγγα που είχα διαμόρφωσει.......τα λέγαμε κάθε πρωί τιτιβίζαμε, μας επισκεπτόταν και η μαμά σπουργίτα έτρωγε παρέα...φυσικά αυτο κράτησε ,γύρω στις 10-12 μέρες.Ο άντρας μου και ο γείτονας με δουλεύανε συνεχώς.....αλλά εγώ εκεί ....και το θαύμα έγινε χθές το πρωΪ πάω να του δώσω φαγάκι του μικρούλι μου και λείπει....τρόμαξα,και βλέπω χαρούμενη πως είχε πετάξει,είχε κάνει την δεύτερη προσπάθεια πτήσης του,με επιτυχία αυτήν την φορά ,στεκόταν σε ένα κλαδάκι της νεραντζούλας μου που έχω στην βεράντα,μόλις με είδε άρχησε το τιτιβισμα χαρούμενο και φρρρρ,κι άλλη προσπάθεια πετάγματος.....τα καταφέραμε μικρό μου....του λέω, ο άντρας μου είχε βγεί στην βεράντα παρακολουθούσε αμίλητος,και έκανε τον σταυρό του.... ο φτερωτός φιλαράκος μου είχε απογειωθεί με επιτυχία στο περβάζι του παραθύρου..οι δοκιμές πτήσης,είχαν στεφθεί με επιτυχία....νάσου και ο γείτονας όλο απορρία και θαυμασμό τώρα πιά μου λέει:Μαριάννα μου μπράβο σου έχεις ψυχή!!!

Aν δεν τόβλεπα δεν θα το πίστευα...εγώ δεν μίλησα,αλλά μέσα μου ένοιωθα τόσο χαρούμενη και περήφανη που έσωσα μια τόοσο δα ψυχούλα....το πήρα ξαά μες τα χέρια μου,πήγα κοντά στα κάγκελα,σήκωσα ψηλά τα χέρια μου ,τά ανοιξα και τότε ο μικρός μου φίλος άνοιξε με καμάρι τις φτερουγίτσες του που είχαν πιά δυναμώσει έστρεψε το κεφαλάκι του με κοίταξε ..και ναί!πέταξε πέρηφανο,δεν τόχασα απο τα μάτια μου,κοιτούσα με αγωνία θα τα κατάφερνε στο πρώτο του πέταγμα,γύριζε στην αρχή γύρω γύρω απο εμένα και μετά έφυγε,στο απέναντι λαχανόκηπο της γειτόνισσας,κάθησε ακριβώς απέναντι μου σε ένα κλαδί της συκιάς με κοιτύσε και τιτίβιζε χαρούμενο..σαν να μούλεγε" τα καταφέραμε"Ξάφνου ένοιωσα ένα χέρι στον ώμο μου,να μ'αγκαλιάζει. Τα λόγια ήταν περριτά...ήταν ο άνδρας μου ,κοιταχτήκαμε μόνο ένα δάκρυ κοιλούσε στα μάτια μας.....Στο καλό μικρό μου σπουργιτάκι!!!καλές πτήσεις και να θυμάσαι πως η φωλίτσα θά είναι πάντα εδώ...στην ίδια θέση όποτε θες πέρνα να ξαποσταίνεις.....σε περιμένω!!! Τι νομίζεται εσείς φίλοι μου,λέτε νάρθει;

Στήν κόρη μου!που γιορτάζει σήμερα!!!

Για σένα κόρη μου!που γιορτάζεις σήμερα!!! Ελενάκι μου σου ευχόμαστε,εγώ κι'ο πατέρας σου ,ολόψυχα χρόνια σου πολλά και ότι ονειρεύεσαι ευχή μας!!η ζωή σου να είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα παιδί μου!!!γιατί το αξίζεις!!!έμαθες να αγωνιζέσαι και να παλεύεις για κάθε τι που πετυχαίνεις!!!Σάγαπάμε και θα είμαστε πάντα δίπλα σου, στο διάβα της ζωή σου!!!!

Η Αξία των ονείρων μας

Ακούμπησε στα όνειρά σου γιατί, κατά μια έννοια,είναι το υλικό απο το οποίο φτιάχνεται η πραγματικότητα.Μέσα απο τα όνειρά μας συντηρούμε και ανανεώνουμε την δυνατότητα για μια καλύτερη,πιό περιεκτική ζωη.Ακόμα κι όταν η πραγματικότητα επιβάλλει περιορισμούς,τα όνειρα μας συνεχίζουν να μας προσφέρουν μια σειρά απο ευκαιρίες.Η ζωή βρίσκει τρόπο να γίνεται πολύ εγκόσμια,κάποτε,μάλιστα,καταπιεστικά ανιαρή,άν υποκύψουμε σε κάποιους μηχανισμούς της.Αν όμως συνεχίσουμε να την διευρύνουμε με όνειρα,αυτά έχουν την δύναμη να μας κρατούν σε μια κατάσταση εγρήγορσης,αναζήτησης,ελπίδας και αδιάκοπης προσπάθειας. Είχα στην ζωή μου εκατομμύρια όνειρα.Μπορώ να πώ ότι ονειρεύομουνα ταξίδια και περιπέτειες σε μέρη εξωτικά,τολμηρές εξερευνήσεις,θάλασσες και ποτάμια....σπουδές,αλλά η ζωή μου τάφερε αλλοιώς.....δοκιμάστηκα σε πολλά δύσκολα μονοπάτια,αλλά τα κατάφερα...μπορώ να πώ,γιατί κάποια πραγματοποιήθηκαν.Και κάνω όνειρα κάθε μέρα....Ο HENRY DAVID THOREAU είπε το εξής σοφό:'Εχει γραφτεί ότι δεν είμαστε μεγαλύτεροι απο τα όνειρά μας. Τα όνειρα είναι η λυδία λίθος του χαρακήρα μας.