Για να κατανοήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα απ'όλα να γίνεις εσύ κατανοητός

Ξαφνιάστηκα όταν μαθήτρια ακόμη έμαθα ότι το ρήμα "κατανοώ"σημαίνει στην πραγματικότητα , κάθομαι πιό πίσω και παρατηρώ. Υπάρχει πολλή σοφία στην ερμηνεία αυτή.Γιατί, για να κατανοησούμε κάτι,για να το καταλάβουμε καλά, πρέπει να το γνωρίσουμε ολοκληρωτικά,απο τα νύχια ως την κορυφή. Γενικά, όλοι μας, βιαζόμαστε να εκφέρουμε κρίσεις. 'Εχουμε γνώση για όλα, ακόμα κι όταν δεν ξέρουμε τίποτα σχετικά με το αντικείμενο για το οποίο μιλάμε. Σπαταλούμε απεριόριστο χρόνο σε προβλέψεις, υπολογισμούς, υποθέσεις, αποφάσεις, κρίσεις, χωρίς να έχουμε σχεδόν τίποτε το δεδομένο, χωρίς καμμιά θεμελίωση. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή προσεγγίζουμε την κατανόηση των πραγμάτων μέσα απο την περιορισμένη γνώση του εαυτού μας. Έτσι, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι μια καλύτερη κατανόηση του εαυτού μας θα οδηγήσει πιο κοντά στην κατανόηση των άλλων. Όταν μπορέσουμε ν'αποδεχτούμε τους απρόβλεπτους τρόπους με τους οποίους τόσο συχνά συμπεριφερόμαστε και σκεπτόμαστε, τότε θ'αρχίσουμε να βλέπουμε πιο καθαρά γιατί οι άλλοι ενεργούν όπως ενεργούν και σκέφτονται όπως σκέφτονται. Μια παλιά αμερικανο-ινδιάνικη παροιμία λέει ότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε κανέναν αν δεν περπατήσουμε πολύ καιρό με τα δικά του μοκασίνια (πέδιλα). Σ'αυτό θα πρόσθετα ότι θα ήταν πιο βολικό να συνηθίσουμε τα δικά μας πέδιλα (μοκασίνια) πριν προσπαθήσουμε να συνηθίσουμε οποιουδήποτε άλλου. Η μόνη δικαιολογία για να χαμηλώσουμε το βλέμμα μας σε κάποιον είναι ότι ετοιμαζόμαστε να τον ανασηκώσουμε. JESSE JACKSON

Σας ευχαριστώ φίλες μου!!!

'Ελενα και όλη την παρέα του " Συνταγές απο καρδιάς " σας ευχαριστώ από καρδιάς καλες μου φίλες..εσας σας αξίζουν χιλιάδες βραβεία, για το υπέροχο και χρήσιμο μπλόκ σας!! Παντα τέτοια...... Τα φιλιά μου και την εκτίμηση μου!!! Χίλια συγνώμηηη!! που το ξέχασα ...κι'εγώ με την σειρά μου το απονέμω σε όλους τους αναγνώστες μου ανεξαιρέτως....παρακαλώ όποιος θέλει μπορεί να περάσει να το πάρει ελεύθερα.....

Ουπς κι'αλλο βραβείο τσίμπησα!!

Ευχαριστώ Εβελινάκη μου!!!είσαι καλή μου φίλη και εσύ το ξέρεις ..... σε ευχαριστώ και για τις ωραίες φωτό που μου στέλνεις καθώς και τα βιντεάκια σου..... Ευχαριστώ πολύ για την εκτίμηση και την τιμή που μου κάνεις....την αγάπη μου και τα φιλιά μου!!

Η Νύχτα αυτή.......

Δίπλα μου στέκεσαι καθώς το ρόδο που ανασταίνει, Τώρα μια μνήμη επαγρυπνεί γεμάτη απο σιωπή. Πιότερο κι' απ' τον έρωτα η ματιά σου με πεθαίνει
Τη νύχτα αυτή που τίποτα δεν έχει να μου πεί.
στίχοι αγαπημένοι..............

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΣΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ

ΚΑΘΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ!!Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ Η ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ

Αγάπη και πίστη

Όπου δεν υπάρχει πίστη,δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη.Η αγάπη όμοια με την πίστη,απαιτεί εμπιστοσύνη χωρίς διασφάληση.'Οπως συμβαίνει με όλες τις τις καταστάσεις του πνεύματος,δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά βεβαιότητα,γιατί η πίστη πηγαίνει πέρα απο τη λογική και την απόδειξη,και η αγάπη είναι πιό πάνω και απο όλα αυτά. Αν πραγματικά τις χρειαζόμαστε,υπάρχουν πολλές απλές αποδείξεις για την ύπαρξη της αγάπης στην καθημερινή μας ζωή:φυτεύουμε ένα σπόρο και γίνεται λουλούδι' αγγίζουμε κάποιον και δυναμώνει η αυτοπεποίθησή του, σκουπίζουμε τα δάκρυά μας και χαμογελάμε ξανά. Νιώθουμε άνετα και οικεία με την αγάπη μόνο όταν,βαθιά στην καρδιά μας, αποδεχθούμε ολοκληρωτικά την πραγματικότητά της. Η αγάπη δεν έχει την παραμικρή ευκαιρία να επιβιώσει αν την αμφισβητούμε αδιάκοπα ή αν απαιτούμε την επικύρωσή της.Ο Πασκάλ είπε ότι << Η πίστη είναι διαφορετική απο την απόδειξη' η τελευταία είναι ανθρώπινη,η πρώτη είναι απο τον Θεό>>. Μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε σωστά. Το ουσιώδες είναι πάντα αόρατο μάτι. ANTOINE DE SAINT-EXUPERY

ΓΙΟΡΤΑΖΩ!!

ΔΩΡΟ ΑΓΑΠΗΣ Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα,πρόθυμα απροσδόκητα. Προσφέρεται ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν. Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν,αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε. Κάποιος ξένος φιλόσοφος είπε τούτο: Αυτός που θέλει να είναι καλός, χτυπά την πόρτα. Αυτός που αγαπά ,βρίσκει την πόρτα ανοιχτή.

Η αγάπη κερδίζεται!!!

Όσο περισσότερο απαιτούμε την αγάπη,τόσο περισσότερο μας διαφεύγει. Καμμιά ικεσία, υπόσχεση, ανταλλαγή, κολακεία ή απειλή δεν μπορεί να διασφαλίσει την αγάπη. Η αληθινή αγάπη έρχεται μόνο όταν την κερδίσουμε. Κάπου διάβασα σε ένα ξένο ένθετο το εξής ωραίο και το κράτησα στις σημειώσεις μου.......έλεγε λοιπόν: Η αγάπη μαραίνεται κάτω απο τον εξαναγκασμό' η ίδια της η ουσία είναι η ελευθερία. Δεν συμβαδίζει με την πειθαρχία,τη ζηλεια ή το φόβο . Η πιο αγνή αγάπη,η πιο τέλεια και απεριόριστη, βρίσκεται εκεί που οι πιστοί της ζούν μέσα στην εμπιστσύνη, την ισότητα και το απόθεμα της ψυχής.

Η ευτυχία στην αγάπη

Η ευτυχία δύσκολα προσδιορίζεται. Είναι ένα πάρα πολύ προσωπικό πράγμα. Σε ορισμένους η ευτυχία έρχεται σπάνιακαι μέσα απο εξαιρετικές περιστάσεις. Εγώ,απεναντίας,νιώθω πολύ ευτυχισμένη με συνηθισμένα πράγματα: ένα γεύμα με φίλους και φίλες,ένα περίπατο στο πάρκο,μια καλή συζήτηση,ένα αγκάλιασμα. Απο την στιγμή που ο καθένας μας είναι μοναδικός,εκείνο που μπορεί να κάνει ευτυχισμένοένα άτομο,μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα σ'ένα άλλο. Η ευτυχία μέσα στην αγάπη είναι κάτι περισσότερο απο την ευκολία και την άνεση. Δε θα βρεθεί στο κυνήγι των στιγμιαίων απολαύσεων,ούτε θα έρθει απο την αποδοχή του ορισμού που έδωσε κάποιος άλλος για την αγάπη. Η ευτυχία που οι ερωτευμένοι βρίσκουν ο ένας στον άλλον,δημιουργείται απο τους ίδιους,μέσα απο την επιμονή και την συνειδητή προσπάθεια. Συχνά αναπαρασταίνουν την αγάπη σαν ενα μεθυστικό άρωμα που έχει την δύναμη να μας παρασύρει και να μας αποπλανήσει. Πολλά πράγματα διαφημίζονται,αλλά ελάχιστα προσφέρονται προς την κατεύθυνση των ανθεκτικών ευχαριστήσεων. Αυτό θα συμβαίνει όσο η ευτυχία θα αντιμετωπίζεται και θα κρίνεται σαν μια απλή, φευγαλέα εμπειρία. Αν επιθυμούμε να γίνει η ευτυχία μας κάτι περισσότερο απο ένα περιστασιακό και μεταβατικό συναίσθημα,θα χρειαστεί να της προσδώσουμε έναν ισχυρό λόγο και να την μετατρέψουμε σε δική μας υπόθεση. Οταν ξέρουμε οτι είμαστε σε θέση να συνδυάσουμε και να διαμορφώσουμε την δική μας ευτυχία, κατέχουμε μια πολύτιμη γνώση. Απο το σημείο αυτό και μετά μπορούμε να μάθουμε να φέρνουμε στην ζωή μας τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους και να τα διατηρήσουμε,αντι να περιμένουμε για περιστασιακές επισκέψεις της ευτυχίας. Κάπου διάβασα,μα δεν θυμάμαι τούτη την στιγμή και συγχωρήστε με, το εξής: Έχουμε την τάση να ξεχνούμε οτι η ευτυχία δεν έρχεται σαν αποτέλεσμα της απόκτησης πραγμάτων που δεν έχουμε, αλλά μάλλον απο την αναγνώριση και εκτίμηση που πράγματι έχουμε.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟ!!!

Σε ευχαριστώ απο καρδιάς καλέ μου φίλε Γιάννη, για την μεγάλη τιμή, να μου προσφέρεις τούτο το βραβείο! Δέν έχω λόγια..... Τώρα είθισται και εγώ να το δώσω σε 15 άτομα,μα νομίζω πως το έχετε όλοι οι φίλοι μου,αλλά και να μην το είχατε,θα μου ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω,διότι δεν ξεχωρίζω κανέναν σας,όλοι όσοι μου κάνατε την τιμή,να γίνετε φίλοι μου,ή απλοί αναγνώστες. Είστε το ίδιο διαλεχτοί και καλοί φίλοι! Σας ευχαριστώ όλους όσους ή ες με στηρίζετε απο καρδιάς και σας υπόσχομαι,ότι θα γίνω ακόμη καλλίτερη,για να μην σας απογοητεύσω. Και να φανώ εξίσου αντάξια σας.....!!! Σας ευχαριστώ πολύ!!!!

Η Αγάπη ως έργο τέχνης

Υπάρχουν καλλιτέχνες όλων των ειδών.Μια κατηγορία που θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε είναι οι καλλιτέχνες της ίδιας της ζωής,που χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους για να εκφράσουν το ανέκφραστο.Χωρίς πινέλο,αποτυπώνουν τη ζωή με τα πιό ζωηρά χρώματα. Χωρίς σμίλη,χαράζουν τη μαγεία της ύπαρξης.Χωρίς κλίμακα, δημιουργούν μουσική για όλους μας.Χωρίς καμιά χορογραφία,μπαίνουν στο χορό της ζωής. Όταν γεννιόμαστε,είμαστε εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα εργαλεία για τη δημιουργία μιας ζωής γεμάτης ομορφιά. Τα ίδια αυτά εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την διαιώνιση της ασχήμιας και της καταστροφής.Ευτυχώς,σε κάποιο σημείο της ζωής μας, θα καταλάβουμε ότι μπορούμε να νιώσουμε και να μεταδώσουμε την ομορφιά. Ανάγλυφα έργα τέχνης ξεθωριάζουν με τον καιρό,πέφτουν από τους τοίχους και χάνουν,ίσως, την αξία τους όταν αλλάζουν οι μόδες και οι τάσεις.Μια ζωή αγάπης,όμως διαρκεί για πάντα.

Στοχασμοί για την τέχνη της αγάπης

ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ!!!

Κατερινάκι μου,Πολύχρονη να σε χαιρόμασθε!! Αν και μακρυά μας,χιλ/κός, η σκέψη μας,η θετική μας ενέργεια όλο το είναι μας γενικώς είναι πάντα κοντά σου ,δίπλα σου,και τώρα πιό πολύ που δίνεις τούτη την μέρα των γενεθλίων σου 3 απανωτά μαθήματα,για το πτυχίο σου γλυκειά μου. Καλή ευκολία! και καλή σου επιτυχία,αυτό που μας νοιάζει είναι να είσαι εσύ καλά γερή και δυνατή, όλο υγεία κι όλα τα άλλα θάρθουν !!!γιατί το αξίζεις!!!!έμαθες να διεκδικείς και να αγωνίζεσε!!! πάντα πετυχαίνεις τους όποιους στόχους σου!!!! Οταν τελειώσεις με το καλό θα κάνουμε πάρτυ για όλα!!θα το καψουμε,στο υπόσχομαι!! και με τριόροφη τούρτα!!!ξέρω εσύ δεν είσαι των γλυκών μα θά είναι για όλους τους καλούς μας φί λους!!!!! Χρόνια σου πολλά!!!!!!Χρόνια τυχερά!!! Σ'ΑΓΑΠΆΜΕ με όλη την δύναμη της ψυχής μας!!!! Ζητώ συγνώμη ,για τις απανωτές τούρτες,για όσουςκάνουν δίαιτα,μα τι να κάνω,μπλέξατε με Διδυμάκια!!!! Περάστε να σας κεράσω!!!!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ !!

Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω.....απο όσα πέρασα...όπως λέει και το άσμα! Σαν σήμερα γεννήθηκα,ημέρα Τρίτη μεσημέρι,πριν 50χρόνια ...... κάποια κοπελιά απο το γραφείο μου,μου είπε Μαριάννα ,έχεις δηλ.1/2 αιώνα,για λίγο κόμπλαρα στο άκουσμα του 1/2 αιώνα και μετά απο σκέψη της λέω:Ε Καί τι έγινε!τα έζησα όμορφα δυνατά έντονα με όλες τις διακυμάνσεις της ζωής.Χαρές ,λύπες,πόνος,δάκρυα,δυστυχία και πολύ ευτυχία!!! Θυμάμαι έντονα τέτοια μέρα,μικρό κοριτσάκι σαν είμουν, στα γενεθλια μου , εκεί που γελούσαν χαρούμενοι ,σαν έσβηνα τα κεράκια μου,ξαφνικά το γέλιο , έσβηνε απο τα χείλη όλων και δάκρυα κυλούσαν απο τα μάτια τους. Πάντα τέτοια μέρα αναρωτιούμουν γιατί;μα απάντηση δεν έπερνα απο κανέναν. Και όταν έγινα 11χρονών ,μετά απο δική μου πίεση,ο πατέρας μου ,με πήρε στα γόνατα του και με την λύπη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του,μα και συγκίνηση μούπε πως στις 12του Ιούνη πέθανε η μητέρα μου 42 χρόνων .Τρείς μέρες μετά την γέννηση μου,για αυτό τα δάκρυα χαράς,και λύπης. Χαράς για μια καινούργια ζωή που είχε έλθει και λύπης μια ζωής που χάθηκε,ξαφνικά και άδικα..... Δέν θά συνεχίσω όμως,για να μην σας στεναχωρήσω.Εξάλου αυτά τα διηγούμε στην συγγραφή μου ,σαν αφιέρωμα στην ζωή της μητέρας μου, αφιέρωμα στην μνήμη της. Ο Ιούνης για μένα είναι ο ποιό σημαντικός μήνας,γιατί σημάδεψε την ζωή μου. Στις 11 του Ιούνη γεννήθηκε η πρώτη μου κόρη!!!και όλα άλλαξαν η ευτυχία πλημμύρισε την ψυχή μου!!!Η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής μου ,το ίδιο έζησα και με τον ερχομό της δεύτερης κόρης μου σε ένα χρόνο μετά στις 25 του Μάη. Για αυτό λοιπόν περάστε να σας κεράσω και απο την τούρτα μου!!!!

Σπουργιτάκι μου καλά σου ταξίδια!!!

Συνέβη λίγες μέρες πρίν........... Ήταν Κυριακή απόγευμα,καθόμουν στην πολυθρόνα μου και διάβαζα ,όταν ακούω ένα τιτίβισμα,επίμονο τσίρι,τσίρι,τσίρι μου φάνηκε σαν έκλειση βοήθειας,βγαίνω στην βεράντα και πράγματι,δεν είχα κάνει λάθος...στο δάπεδο βρισκόταν ενα τόοσο δα σπουργιτάκι

Oι φτερούγες του,ακόμη δεν είχαν φτερά,ήταν σαν χνουδάκι,κοιτάζω επάνω στο ραμποτέ της στέγης μου,ναί είχαν κάνει φωλιά τα σπουργίτια.

Το πέρνω στην χούφτα μου φοβόμουνα πως να το αγγίξω,μήπως το τραυματίσω κι' εγώ.Ετρεμε απο φόβο πιο πολύ, παρά απο πόνο

Kαι τώρα τι κάνεις Μαριάννα...σκέφτομαι...

Nάσου κι'ο γείτονας απο απέναντι,είδε όλη την φάση...και μου λέει πέτα το,θα ψοφίσει...στο άκουσμα αυτό πάγωσα,τον κοίταξα έντονα και τούπα:

Εγώ θα το σώσω....αλλά πως; έπρεπε να βρώ ένα μέρος σαν φωλίτσα....και θυμήθηκα πως είχα μία ψεύτικη διακοσμητική φωλίτσα...πλήρης εξωπλισμένη...με άχυρο μαλακό,είχε μέσα αυγουλάκια σοκολατένια,απο το Πάσχα....και το βάζω,μέσα εκεί.....και τότε ηρέμησε απο τις φωνούλες,αλλά με κοιτούσε με δυό ματάκια σαν χαντρούλες γεμάτα απόγνωση......και αρχίζει πάλι τα τσίρη-τσίρη ....μάλλον πεινάει σκέφτομαι,ναί αλλά πως να σε ταΪσω μικρούλη μου και τι; και μούρθε νέα φλασιά.....πηγαίνω στην κουζίνα και κόβω λιγο ψωμάκι,πέρνω την ψίχα απο μια φέτα και το κάνω σβολάκια ..τοσοδούλικα...το πέρνω κοντά μου και μόλις πλησίασα στο στοματάκι του,το άνοιξε και τσίριζε απο λαιμαργία,μα αν το πνίξω...δεν μπορούσε να το φάει....έπρεπε να βρώ τρόπο να το βάλω μέσα στον λωβό του,για να μπορέσει να το καταπιεί....το βρήκα φωνάζω !!

Kοιτάω γύρω μου....ο γείτονας εκεί κοιτούσε με απορρία ,τρέχω στο νεσεσερ μου και πέρνω το τσιμπιδάκι των φρυδιών μου,σκέφθηκα πως έμοιαζε με ράμφος...και πράγματι τα κατάφερα,έτρωγε ασταμάτητα,λαίμαργα...Αυτό ήταν το κράτησα κοντά μου,το τάΪζα σποράκια απο πασατέμπο ,έπινε νεράκι με μια συριγγα που είχα διαμόρφωσει.......τα λέγαμε κάθε πρωί τιτιβίζαμε, μας επισκεπτόταν και η μαμά σπουργίτα έτρωγε παρέα...φυσικά αυτο κράτησε ,γύρω στις 10-12 μέρες.Ο άντρας μου και ο γείτονας με δουλεύανε συνεχώς.....αλλά εγώ εκεί ....και το θαύμα έγινε χθές το πρωΪ πάω να του δώσω φαγάκι του μικρούλι μου και λείπει....τρόμαξα,και βλέπω χαρούμενη πως είχε πετάξει,είχε κάνει την δεύτερη προσπάθεια πτήσης του,με επιτυχία αυτήν την φορά ,στεκόταν σε ένα κλαδάκι της νεραντζούλας μου που έχω στην βεράντα,μόλις με είδε άρχησε το τιτιβισμα χαρούμενο και φρρρρ,κι άλλη προσπάθεια πετάγματος.....τα καταφέραμε μικρό μου....του λέω, ο άντρας μου είχε βγεί στην βεράντα παρακολουθούσε αμίλητος,και έκανε τον σταυρό του.... ο φτερωτός φιλαράκος μου είχε απογειωθεί με επιτυχία στο περβάζι του παραθύρου..οι δοκιμές πτήσης,είχαν στεφθεί με επιτυχία....νάσου και ο γείτονας όλο απορρία και θαυμασμό τώρα πιά μου λέει:Μαριάννα μου μπράβο σου έχεις ψυχή!!!

Aν δεν τόβλεπα δεν θα το πίστευα...εγώ δεν μίλησα,αλλά μέσα μου ένοιωθα τόσο χαρούμενη και περήφανη που έσωσα μια τόοσο δα ψυχούλα....το πήρα ξαά μες τα χέρια μου,πήγα κοντά στα κάγκελα,σήκωσα ψηλά τα χέρια μου ,τά ανοιξα και τότε ο μικρός μου φίλος άνοιξε με καμάρι τις φτερουγίτσες του που είχαν πιά δυναμώσει έστρεψε το κεφαλάκι του με κοίταξε ..και ναί!πέταξε πέρηφανο,δεν τόχασα απο τα μάτια μου,κοιτούσα με αγωνία θα τα κατάφερνε στο πρώτο του πέταγμα,γύριζε στην αρχή γύρω γύρω απο εμένα και μετά έφυγε,στο απέναντι λαχανόκηπο της γειτόνισσας,κάθησε ακριβώς απέναντι μου σε ένα κλαδί της συκιάς με κοιτύσε και τιτίβιζε χαρούμενο..σαν να μούλεγε" τα καταφέραμε"Ξάφνου ένοιωσα ένα χέρι στον ώμο μου,να μ'αγκαλιάζει. Τα λόγια ήταν περριτά...ήταν ο άνδρας μου ,κοιταχτήκαμε μόνο ένα δάκρυ κοιλούσε στα μάτια μας.....Στο καλό μικρό μου σπουργιτάκι!!!καλές πτήσεις και να θυμάσαι πως η φωλίτσα θά είναι πάντα εδώ...στην ίδια θέση όποτε θες πέρνα να ξαποσταίνεις.....σε περιμένω!!! Τι νομίζεται εσείς φίλοι μου,λέτε νάρθει;

Στήν κόρη μου!που γιορτάζει σήμερα!!!

Για σένα κόρη μου!που γιορτάζεις σήμερα!!! Ελενάκι μου σου ευχόμαστε,εγώ κι'ο πατέρας σου ,ολόψυχα χρόνια σου πολλά και ότι ονειρεύεσαι ευχή μας!!η ζωή σου να είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα παιδί μου!!!γιατί το αξίζεις!!!έμαθες να αγωνιζέσαι και να παλεύεις για κάθε τι που πετυχαίνεις!!!Σάγαπάμε και θα είμαστε πάντα δίπλα σου, στο διάβα της ζωή σου!!!!

Η Αξία των ονείρων μας

Ακούμπησε στα όνειρά σου γιατί, κατά μια έννοια,είναι το υλικό απο το οποίο φτιάχνεται η πραγματικότητα.Μέσα απο τα όνειρά μας συντηρούμε και ανανεώνουμε την δυνατότητα για μια καλύτερη,πιό περιεκτική ζωη.Ακόμα κι όταν η πραγματικότητα επιβάλλει περιορισμούς,τα όνειρα μας συνεχίζουν να μας προσφέρουν μια σειρά απο ευκαιρίες.Η ζωή βρίσκει τρόπο να γίνεται πολύ εγκόσμια,κάποτε,μάλιστα,καταπιεστικά ανιαρή,άν υποκύψουμε σε κάποιους μηχανισμούς της.Αν όμως συνεχίσουμε να την διευρύνουμε με όνειρα,αυτά έχουν την δύναμη να μας κρατούν σε μια κατάσταση εγρήγορσης,αναζήτησης,ελπίδας και αδιάκοπης προσπάθειας. Είχα στην ζωή μου εκατομμύρια όνειρα.Μπορώ να πώ ότι ονειρεύομουνα ταξίδια και περιπέτειες σε μέρη εξωτικά,τολμηρές εξερευνήσεις,θάλασσες και ποτάμια....σπουδές,αλλά η ζωή μου τάφερε αλλοιώς.....δοκιμάστηκα σε πολλά δύσκολα μονοπάτια,αλλά τα κατάφερα...μπορώ να πώ,γιατί κάποια πραγματοποιήθηκαν.Και κάνω όνειρα κάθε μέρα....Ο HENRY DAVID THOREAU είπε το εξής σοφό:'Εχει γραφτεί ότι δεν είμαστε μεγαλύτεροι απο τα όνειρά μας. Τα όνειρα είναι η λυδία λίθος του χαρακήρα μας.